Opowieść Reinharda

Autor: Karina Stefeniak
Redakcja: hallucyon

Zmierzch zastał ich na trakcie, zmierzających w stronę Altdorfu. Młodszy z mężczyzn, jasnowłosy Morgan Frey wesoło, choć fałszywie, intonował sprośną piosnkę o altdorfskich kurtyzanach. Te wokalne popisy, choć wątpliwe pod względem wykonania, bawiły jego towarzysza. Jonatan Meyer, starszy o kilka lat, był wysokim i postawnym mężczyzną. Z uśmiechem gładził jasną brodę, przysłuchując się przyśpiewkom przyjaciela, aż w końcu odezwał się głębokim głosem, z nieskrywanym rozbawieniem:

- Zamknij się już, Morgan. Bardem to ty nie zostaniesz, a jedynie przepłoszysz wszelką okoliczną zwierzynę, za co tutejsi z pewnością wdzięczni ci nie będą.

Morgan zmrużył swe błękitne oczy, robiąc nadąsaną minę rozpieszczonego panicza.

- A może ty, Jonatanie, jesteś zwyczajnie zazdrosny, iż bogowie obdarzyli mnie tak wielkim talentem?- spytał zadziornie.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Roześmiali się niemal jednocześnie. Byli w doskonałych humorach, mimo iż był to ich siódmy dzień na trakcie. A może właśnie to wprawiało ich w tak dobry nastrój? Obaj byli urodzonymi podróżnikami, wolnymi duchami nieprzywykłymi siedzieć w murach miasta. Jakiś instynkt wiódł ich na szlak, szepcząc im niezmiennie, iż tam właśnie jest ich miejsce.

Było już ciemno i przyjaciele jechali teraz wolniej, trzymając przed sobą zapalone pochodnie, by rozświetlały im drogę.

Wyjeżdżając zza zakrętu natknęli się na postać brnącą przez śnieg w stronę lasu. Zatrzymali się zaintrygowani. Ona tym czasem oddalała się szybko od traktu, biegła jakby ktoś ją ścigał.

- Poczekaj niewiasto! - zawołał Morgan.

Stanęła, ale dopiero po chwili odwróciła się w ich stronę. Morgan wyciągnął dłoń z pochodnią w jej stronę, by lepiej widzieć, ale i tak z powodu ciemności musieli bardzo wytężać wzrok, by ją zobaczyć. Stała bowiem na granicy światła i nocy tak, że światło pochodni ledwie obejmowało ją swym blaskiem.

Była bardzo młoda: jasne włosy dziewczyny wymykały się spod kaptura okalającego jej twarz i luźno opadały na kształtne piersi. Kobieta była piękna, choć na jej twarzy malowały się strach, smutek i zmęczenie przysłaniając jej delikatną urodę.

Choć było zimno, niewiasta odziana była raczej cienko: w suknię i płaszcz z kapturem niebieskiej barwy. W ręku trzymała zawiniątko, tuląc je mocno do piersi. Zapewne było to dziecię, jak ocenił Jonathan, chociaż pewności nie miał. Jego przyjaciel skierował konia w bok traktu, by ruszyć w stronę dziewczyny. Gdy zauważyła, że jeden z jeźdźców kieruje wierzchowca w jej stronę, spłoszyła się i pobiegła w stronę lasu.

Była naprawdę szybka, wręcz nieludzko szybka. Mogliby przysiąc, iż nie biegła, a płynęła nad zaspami śniegu; nie zapadając się w nie, nie zwalniając. Nim zdążyli się otrząsnąć ze zdziwienia, ona zniknęła już między drzewami.

Zniknęła, jakby nigdy jej nie było, nie pozostawiając za sobą śladu.

- Widziałeś to samo, co ja, czy tylko mi się przywidziało? - spytał niepewnie Morgan.
- Widziałem, Morganie - Jonatan spojrzał na niebo, na którym lśniły dwa księżyce w pełni. -Lepiej wracaj na trakt i jedźmy szukać jakiegoś zajazdu lub karczmy. Wolałbym nie nocować dziś na gościńcu.
Młodzieniec posłusznie zawrócił konia na uprzednio obraną drogę.
- Masz racje, Jonatanie, w tę noc lepiej nie spać pod gołym niebem - również spojrzał na niebo. - Gdy oba księżyce są w pełni, nikt nie wie, co może się wydarzyć.

Towarzysze ruszyli w dalszą drogę. Po kilku godzinach jazdy natrafili na zajazd zwany "Cicha Przystań", którego widok powitali z ulgą. Było już późno, niewiele czasu dzieliło ich od godziny duchów. Przybysze musieli zbudzić gospodarza, dobijając się do drzwi. Jego początkową niechęć do obcych przełamał blask złotych koron. Okazało się jednak, iż wszystkie izby były już zajęte i jeśli chcieli zostać, musieli nocować we wspólnej sali, gdzie podawano posiłki. Zgodzili się bez ociągania – wszystko zdawało im się lepsze od nocowania na dworze.

Towarzysze rozgościli się w izbie, a gospodarz przyniósł im dobre wino i ciepłe mięso. Jonatan z zapałem zabrał się do ogryzania pieczonego udźca.

- Wspaniałe, dlaczego nie jesz, Morganie? Czyżby nie smakowało jaśnie panu? - odezwał się między jednym a drugim kęsem.
Morgan przez chwilę bawił się pucharem, obracając go między palcami i spoglądając weń.
- Jakaż ona była piękna. Piękniejszej niewiasty dawno nie widziałem – rzekł.
Jonatan powoli skinął głową, odkładając nadgryziony udziec na talerz.
- Dla mnie to ona nie była kobietą, a tylko zjawą. Rad byłem, iż tak szybko odeszła.
- Nawet jeśli to była zjawa, nie wyglądała na groźną, jeno na smutną – mruknął Morgan, upijając łyk z kielicha
- Wybaczcie, szlachetni panowie, wścibskiemu starcu, ale przypadkiem usłyszałam waszą rozmowę.

Towarzysze niemal jednocześnie spojrzeli na mówiącego. Wcześniej nie zdawali sobie sprawy z jego obecności. Był to niewysoki, szczupły mężczyzna, ubrany w stare, choć widać, iż niegdyś strojne odzienie. Jego dawniej ciemne włosy przyprószyła siwizna, a twarz naznaczył zmarszczkami czas i trudy życia. Jedynym elementem nie pasującym do reszty były jasne i młode oczy, które bacznie lustrowały towarzyszy pewnym spojrzeniem.

- Wiem, kim była owa niewiasta. Zechciejcie, szlachetni panowie, zamówić godziwy posiłek i trunek dla strudzonego starca, a odwdzięczę się wam opowieścią.
- Usiądź zatem z nami - zachęcił Jonathan.
- Tym sowitsza będzie zapłata, im ciekawsza będzie twa opowieść – dodał Morgan –Zamieniamy się w słuch.

Starzec skinął głową i rozgościwszy się przy stole rozpoczął swą opowieść.

***

Freya Von Eckart, córa pana okolicznych ziem, była naprawdę piękną niewiastą. Oczy miała jasne jak niebo, a złociste włosy, okalając anielsko piękna twarz, lśniły niczym złocista aureola.

Gdy przyszedł czas, by wyszła za mąż, kandydatów nie brakowało – konkurenci zjeżdżali z dalekich stron, by móc prosić o jej rękę. Koniec końców wydano ją za hrabiego Reinharda von Eisenhardta. Był to postawny ciemnowłosy młodzieniec z zacnego, choć zubożałego rodu. Po przedwczesnej śmierci hrabiego Eckara, który podczas polowania spadł z konia tak nieszczęśliwie, iż poniósł natychmiastową śmierć, hrabia Reinhard został panem tych ziem. Początkowo był on dobrym i mądrym dziedzicem i nic nie zapowiadało nieszczęścia, które wkrótce miało się wydarzyć.

Wszystko układało się pomyślnie do czasu, gdy Freya powiła dziecię. Los jednak chciał, iż w tym czasie hrabiego nie było we włościach, a córeczka przyszła na świat wcześniej niż powinna była. Po powrocie hrabia powziął podejrzenia, iż śliczna dziewczynka może nie być jego potomkiem, gdyż urodziła się przed terminem, który wyznaczył medyk. W oczach hrabiego dowodziło to niewierności ukochanej żony. Czas mijał a hrabia chodził pochmurny i nic nie było w stanie ukoić jego gniewu spowodowanego domniemaną niewiernością małżonki. Jego wzburzenie podsycała świadomość, iż śliczna dziewczynka jest zupełnie do niego niepodobna.

Pewnego wieczora wszedł do komnaty w chwili, gdy nie było tam Freyi. Długi czas stał nad kołyską, spoglądając na śpiące maleństwo a gniew wzbierał w nim z każdą chwilą. Dziewczynka obudziła się i spojrzała na ojca swoimi zielonymi oczyma, jakby wiedziała…

Wtedy w przypływie wściekłości hrabia Reinhard dopuścił się rzeczy strasznej, położył dłoń na szyi dziecięcia i mocno ścisnął, zgniatając delikatną tchawicę. Dziewczynka skonała w ciszy, nie wydając najmniejszego nawet dźwięku. Dopiero po chwili, gdy gniew go opuścił, pojął, co zrobił jednak było już za późno na żal.

Freya wróciła do komnaty i zobaczyła męża pochylającego się nad kołyską. Widok ten sprawił jej wielką radość, gdyż do tej pory nie raczył on poświęcić nawet chwili uwagi dziecku, a teraz nachylał się nad nią, gładząc po główce.

- Prawda, iż piękna jest nasza maleńka? - zapytała z czułością w głosie Freya.
- Zaiste jest tak piękna jak jej matka- wymamrotał Reinhard.
- Chodź, maleńka, już czas na twój posiłek - z tymi słowami ruszyła w stronę kołyski, by wziąć dziecko.

Jej oczy rozszerzyły się ze strachu i grozy, gdy zauważyła, że jej piękna córeczka jest martwa. Początkowo jej usta drżały tylko bezgłośnie, lecz wkrótce rozpacz przeistoczyła się w dziką furię, która wybuchła z potworną siłą.

- Ty potworze, jak mogłeś?! Zabiłeś ją! Zabiłeś naszą córeczkę!

Rzuciła się na niego, okładając pięściami i drapiąc jak oszalała. Wciąż krzyczała, przeklinając go i wołając o pomstę do wszystkich bogów, którzy zechcieliby jej wysłuchać. Złapał ją, przyciskając do siebie, próbując okiełznać jej szał. Palce jej prawej dłoni odruchowo powędrowały za jego pas, gdzie zazwyczaj nosił sztylet. Teraz też tam był, spoczywał na swoim miejscu. Wyciągała go powoli. Nim zorientował się, co robi, było już zbyt późno. Pchnęła go, wkładając w cios całą swoją siłę, rozpacz i wściekłość. Był to dziki, morderczy cios. Sztylet wszedł aż po rękojeść w pierś męża.

Patrzyła jak jego oczy rozszerzają się ze zdziwienia a usta drżą, jakby próbował coś powiedzieć. Po chwili krew popłynęła z jego ust, a oczy zaszły mgłą. Osunął się, martwy, do jej stóp. Ona zaś dopiero gdy szał osłabł, zrozumiała co zrobiła. Krzyknęła, a jej pełny bólu i rozpaczy głos nie przypominał ludzkiego krzyku tylko wycie rannego zwierzęcia. Pochwyciła swój piękny zielony płaszcz, w pośpiechu narzucając go sobie na ramiona. Musiała się spieszyć... Musiała uciekać…

Freya wzięła na ręce ciało swej córeczki, po czym, przyciskając je do piersi, wybiegła z komnaty.
Nie zważała na zdziwione spojrzenia nadbiegającej służby, zaniepokojonej hałasem dochodzącym z komnaty pani.

Uciekała. Na rękach miała krew zabitego męża, a do piersi rozpaczliwie tuliła martwą córeczkę. Jak oszalała wybiegła z zamku i gnała przed siebie. Jej suknia zaczepiała się o krzewy, gałęzie chłostały ją po twarzy, jednak ona nie zważała na to. Jej oczy zasłaniały łzy, a w głowie kołatała się jedna jedyna myśl: biec byle dalej… dalej... dalej…

I biegła. Biegła, jakby ścigały ją wszystkie demony świata. Potykała się, upadała, lecz zrywała się i gnała dalej… dalej… dale… ciągle tuląc do siebie martwe maleństwo.

Zapadł zmierzch. Ona wciąż biegła. Nie wiedziała dokąd, jednak nie miało to znaczenia, ważne było tylko, że biegła… biegła... Zaczynało brakować jej tchu, serce biło dziko, jakby chciało wydrzeć się z piersi. Ona jednak nie zważała na to, biegła byle dale… dale… dalej...

Upadła po raz ostatni. Tym razem nie podniosła się, by biec dalej… Jej serce nie wytrzymało tak dzikiego biegu… i pękło.

Gdyby ktoś znalazł się wtedy w pobliżu, być może widząc martwą kobietę z dziecięciem, zechciałby je pochować, by nieszczęsne dusze mogły zaznać spokoju a ciała nie zostały pożarte przez dzikie zwierzęta.

Nikogo jednak nie było w pobliżu. Była już noc, a gnana szaleństwem dziewczyna odbiegła w naprawdę odludne, dzikie ostępy. Ciała nieszczęsnej kobiety i jej dziecięcia nigdy nie odnaleziono i nie pochowano. Zamiast modlitwy ich śmierci towarzyszyło złowieszcze, mrożące krew w żyłach wycie, gdy wilki zwoływały się, by wspólnie ucztować.

A działo się to ponad pół wieku temu i od tamtej pory w Noc Wiedźm można ją zobaczyć, jak biegnie w stronę lasu. Gdy wędrowcy podążający traktem dostrzegą ją i zawołają, zatrzymuje się i patrzy na nich. Gdy wołający próbują się do niej zbliżyć, ucieka i znika, jakby nigdy jej nie było.


Tymi słowy starzec zakończył swą opowieść.

- To była naprawdę ciekawa historia, masz tu pięć złotych koron, dobry człowieku, zasłużyłeś na nie. - Morgan wyjął z sakwy rzeczoną sumę i przesunął ją w stronę starca, który przyjął je z lekkim uśmiechem i skinieniem głowy.

Jonatan siedział w zamyśleniu, dopijając wino. Jemu również opowieść przypadła do gustu. Morgan podniósł się z ławy, przeciągnął i spojrzał na przyjaciela.

- Cóż, choć była to naprawdę ciekawa opowieść, dobiegła końca. Chyba już pora kłaść się na spoczynek?
- Tak, już czas – skinął głową zapytany - jeśli chcemy jutro o świcie wyruszyć w dalszą drogę - to mówiąc, odwrócił się w stronę starca, by mu podziękować, jednak jego już tam nie było.

Na stole pozostało pięć złotych koron…